bu gece geçmişime umutsuzluk yapıştı. anahtarı kaybolmuş bir kilitli oda şimdi. kapı pencere duvar derler ya, hah işte ondan. camından bakabiliyorum sadece perdelerinin ardından bulanık, nasıl yaşanılası. 

başımı yasladığım omuz hala orada, çocuk ruhumu doyuran oyunlarım, saçımı okşayan kulağıma şiirler fısıldayan adam da hala yatağımızda. gecemizi aydınlatan mumumuz sönmüş, boy boy aynalarım her güne bir başka baktığım ama çatlamış. kokusu vuruyor buram buram; vanilyadan. birlikte tuttuğumuz günlüklerden boyamışız duvarlarını. 

her şey yerli yerinde de yaşayıp yazılacak, hayali kurulacak boşluklarımız kalmış. dönse yüzünü belki bakışırız ama konuşamayız dokunamayız ısıtamayız dudaklarımızı nefesimizle.

aramızda kilidi kayıp bir kapı var artık ve camdan kırıklar...