aslında çoğu zaman lanetli olduğunu düşündüğüm bir kalbim oldu. hep bir suçlu aradım beddualarıyla ruhumu yıkadığını sandığım. 

sonra farkettm ki en büyük suçlu kalbin kendisiymiş çünkü sahip olduğu akla fikre bedene sahip çıkmaksızın başkaları için atmış hep. bencillik kelimesinin tek harfini lugatına almamış. bu yüzden de hep yadırganmış olduğu yerde. 

ne kendine çarpmış ne bir başkası için çarpabilmiş. 

gereği düşünüldükten sonra yapılması gereken şey ise; onu müebbet organlığa mahkum etmek duygulardan arındırıp!