düne ait karmaşalarım var benim. hiç bitmez sandığım; hiç geçmez, hep kurt gibi beni kemiren. ve anladım ki hisler değilmiş insana yük olan. aldığımız her nefesten pay edinen, her fikirde yer edinen karmaşaların kendileriymiş. 

duygularım benimdir ve yoğunluğu, kime olduğu, ne zaman olduğu önemsizce benim olmasından vazgeçmeyeceğim duygularım. ama karmaşalar öyle değil! 

çözümsüz bırakılan her karmaşa duygularınızı katleder, sizden bir şeyler söker alır ve siz bunun farkına varmadan kendinizi suçlamaya devam edersiniz. yaşayıp görülmeden, tadını alıp öğrenmeden, yüzünü görüp tanımlamadan bu karmaşalar geçmiyormuş. 

ben artık karmaşaları kendime yük edinmeyi bıraktım. çözümsüz bırakmadan her birini duygularıma sahip çıkmayı da öğrendim. benim olan bende kalacak.